سازمان ملل متحد اعلام کرده است که رساندن کمک‌های غذایی اضطراری به کودکان نیازمند در افغانستان به دلیل بی‌ثباتی‌های منطقه‌ای، بسته شدن گذرگاه‌ها و چالش‌های پیچیده ترانزیتی، به یکی از دشوارترین عملیات‌های بشردوستانه در جهان تبدیل شده است.
براساس گزارشی که از سوی برنامه جهانی غذا منتشر شده، صدها تُن بیسکویت‌های مغذی ویژه دانش‌آموزان افغان، سفری نزدیک به ۱۵ هزار کیلومتر را از اندونیزیا تا کابل طی کرده‌اند تا به دست کودکانی برسند که بسیاری از آنان روزانه به غذای کافی دسترسی ندارند.
این نهاد وابسته به سازمان ملل گفته است که افغانستان همچنان با گرسنگی گسترده، فقر، کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه و پیامدهای حوادث طبیعی از جمله سیلاب‌ها و زلزله‌ها روبه‌رو است.
بر اساس این گزارش، محموله‌ای شامل ۳۹۷ تُن مواد غذایی تقویتی که با کمک ۳.۵ میلیون دالری دولت اندونیزیا تهیه شده بود، در ابتدا از بندر سورابایا در اندونیزیا به بندر کراچی پاکستان انتقال یافت؛ اما به دلیل بسته شدن گذرگاه میان افغانستان و پاکستان، مسیر برنامه‌ریزی شده با مشکل مواجه شد.
برنامه جهانی غذا سپس تلاش کرد این محموله را از طریق امارات متحده عربی، خلیج فارس و ایران به افغانستان منتقل کند، اما تنش‌های منطقه‌ای و اختلال در مسیرهای دریایی، این طرح را نیز با چالش روبه‌رو ساخت.
در نهایت، کارشناسان این سازمان مسیر تازه‌ای را از طریق امارات، عربستان سعودی، اردن، سوریه، ترکیه، گرجستان، آذربایجان، دریای خزر و ترکمنستان طراحی کردند؛ مسیری که هزاران کیلومتر طولانی‌تر و پرهزینه‌تر بود، اما تنها گزینه باقی‌مانده برای رساندن کمک‌ها به افغانستان به شمار می‌رفت.
به گفته برنامه جهانی غذا، کاروان ۲۱ موتر باربری پس از عبور از هفت مرز و طی هفته‌ها سفر، سرانجام وارد افغانستان شد و محموله‌ها به کابل انتقال یافت.
عبدالاحد منیب، مسئول بخش زنجیره تأمین برنامه جهانی غذا در افغانستان، گفته است: «وقتی موترها به انبار رسیدند، احساس آسودگی کردیم. ما هر مرحله از این سفر، هر تأخیر و هر تغییر مسیر را از نزدیک دنبال می‌کردیم.»
این مواد غذایی اکنون میان دانش‌آموزان مکاتب در ولایت‌های غور، نورستان و پکتیکا توزیع شده است.
برنامه جهانی غذا تأکید کرده است که با وجود موانع گسترده و چالش‌های امنیتی و سیاسی، تلاش می‌کند کمک‌های حیاتی را به نیازمندان در افغانستان برساند؛ زیرا به گفته این نهاد، «گرسنگی منتظر باز شدن مسیرها نمی‌ماند.»
