کمیته بینالمللی نجات در گزارش تازهاش گفته است که ممنوعیت زنان از کار، خانوادهها را بیشتر با فقر روبهرو میسازد.
در گزارش این نهاد آمده است که اکنون بیش از هشتاد درصد خانوادهها که سرپرستان شان زنان استند، با فقر روبهرو استند.
به گفته این نهاد، نقش زنان در روند کمکرسانی به نیازمندان ضروری است.
در بخش گزارش کمیته بینالمللی نجات آمده است: «هشتاد و دو درصد خانوادههای که سرپرستان شان زنان استند، با نبود مصونیت غذایی روبهرو اند. این آمار سیودو درصد نسبت به خانوادههای که از سوی مردان سرپرستی میشوند، بیشتر است. کمیته بینالمللی نجات در یک سال گذشته به شش میلیون تن در افغانستان رسیدهگی کرده است.»
از سوییهم، شماری از زنان که از کارهای شان برطرف شدهاند نگران هزینه خانوادههای شان استند.
آریا بکتاش در یک نهاد خصوصی کار میکرد و پس از فرمان امارت اسلامی مبنی بر ممنوعیت کار زنان،بیکار شده است. او میگوید که خودش و خواهرش نانآور خانواده هشت نفری شان بودند؛ اما اکنون با مشکلات اقتصادی روبهرو استند.
آریا بکتاش به طلوعنیوز گفت: «بعد از امر که اینها صادر کردهاند، هم خودم و هم خواهرم بیکار شدیم. از همان پول که بدست میآوردیم، ما خرچ فامیل را میکردیم.»
در همین حال، برنامه جهانی خوراک میگوید که سازمان ملل متحد و این نهاد برخی از برنامهها و برنامههای امدادرسانی شان را به علت ارزیابی پیامدهای ممنوعیت کار زنان برای سه هفته به حالت تعلیق در آورده اند.
وحیدالله امانی، سخنگوی برنامه جهانی خوراک برای افغانستان، گفت: «کمکهای دبلیو اف پی(برنامه جهانی خوراک)، یا کمکهای بشری در سال ۲۰۲۳ حیاتیتر خواهد بود بخاطر اینکه در سال ۲۰۲۳، بیست و سه اعشاریه سه(۲۳.۳) میلیون نفر و یا هم دو سوم جمعیت افغانستان به کمکهای بشری نیاز خواهند داشت.»
شماری از آگاهان سیاسی روند متوقف شدن کمکهای نهادهای امدادرسان را برای مردم چالش برانگیز میدانند.
میر شکیب میر، آگاه مسایل اقتصادی، میگوید: «متوقف شدن فعالیتهای نهادهای امدادرسان در افغانستان روند رسانیدن کمکهای جامعه جهانی را به مردم فقیر افغانستان با مشکل و چالش مواجه میسازد و بدون شک که خانوادههای آسیبپذیر و فقیر را بیشتر در فقر و گرسنگی نگه میدارد.»
پیش از این اداره هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد یا “اوچا” در گزارشی گفته است که بیست میلیون تن تا ماه مارچ سال ۲۰۲۳ با گرسنگی شدید در افغانستان روبهرو خواهند شد.
