یک مسئول محلی برنامه جهانی غذا در غرب افغانستان می گوید که از یک ماه، شمار مستفید شوندگان کمک های جهانی در افغانستان از هجده میلیون به ده میلیون تن کاهش یافته است.
شماری از خانواده های نادار افغان هشدار می دهند که اگر کمک های جهانی نباشد، به علت گرسنگی کودکان شان تلف خواهند شد.
پس از بازگشت طالبان به قدرت در بیش از یک سال گذشته درافغانستان، کمک های بین المللی با این کشور به طور چشمگیری کاهش یافته است.
شیرین گل یگانه نان آور خانواده چهار نفری مانند چند میلیون افغان فعلا به کمک سازمان ملل متحد وابسته است.
از دو سال پیش، پس از کشته شدن شوهرش از سوی دزدان در شهر هرات، او بار مسئوولیت خانواده اش را به تنهایی بر دوش می کشد.
او نزدیک پنج ماه می شود که ماهانه از برنامه جهانی غذا در شهر هرات مواد غذایی مثل آرد،روغن،نخود ونمک دریافت می کند. شیرین گل به رادیو آزادی می گوید که این کمک ها جان او و فرزندانش را نجات داده است.
” تا پیش از این که این کارت ها برای ما داده نشده بود، خیلی از شب ها اطفال من گرسنه مانده بودند و گریه می کردند. مشکلات ما بسیار زیاد شده است، اما این کمک ها تاحدی می تواند که مشکلات ما را حل کند.”
تا پیش ازبازگشت طالبان به قدرت در افغانستان در تابستان پارسال، شیرین گل در ریاست انکشاف دهات هرات به عنوان صفاکار، اجرای وظیفه می کرد، اما بیشتر از یک سال می شود که به دنبال وضع ممانعت طالبان، بیکار شده است.
عبدالقدیر عاصمی مسئول برنامه جهانی غذا در حوزه غرب افغانستان است.
او می گوید که از یک ماه ، شمار افراد نادار زیر پوشش کمک های جهانی در افغانستان، به علت کمبود منابع از هجده میلیون تن به ده میلیون کاهش یافته است.