کمیته بین المللی نجات می گوید که جهان نباید همزمان با مساله اوکرایین، افغانستان را فراموش کند. این کمیته از کشورهای جهان می خواهد که از به میان آمدن قحطی در افغانستان جلوگیری کنند و نیز کمک های بشری شان را به افغانستان بیشتر بسازند.
کمیته بین المللی نجات می افزاید که قرار است که در پایان ماه جاری یک کنفرانس جهانی برای گردآوری کمک های مالی به افغانستان برگزار شود.
اماندا کتانزانو، معاون پالیسی و حقوقی کمیته بینالمللی نجات، گفت:« نیاز های پولی برای رسیده گی به بحران بشری در افغانستان در مقایسه با سال پار سه برابر شده اند.همانگونه که تمویل کننده گان در این ماه در یک کنفرانس گرد می آیند باید بودجه کمک های بشری را افزایش بدهند. اولویت باید ترسیم یک چارچوب برای رسیده گی به بحران بشری در افغانستان باشد.»
بیکاری، فقر و تنگدستی و نیز ترس از به میان آمدن یک بحران بشری، قصهِ کنونی افغانستان استند.
تقریبا در تمامی بخش های کابل کسانی به چشم میخورند که در انتظار کار نشسته اند.
در میان شان کسانی هم استند که سن و سال شان برای کار کردن مناسب نیست اما روزگار وادار شان ساخته که در گوشه های پایتخت در انتظار پیدا کردن کار بنشینند.
اما می گویند که سرانجام با دست حالی به خانه های شان برمی گردند.
خان علی، کارگر، گفت:«مریض استم؛ خانه کار گر ندارم کدام روز کار پیدا میشود وبس.»
خان زاده شصت ساله مسوولیت یک خانواده بزرگ به عهده دارد او می گوید که هیچ حکومتی برای کارگران کاری نکرده است.
خان زاده، کارگر، گفت:«همه گان بیکار استند گشنه گی، کرایه خانه مشکلات، این چی قسم روز روزگار است چی قسم بازخواست است هرکسی آمد جیب خود را پرکرد و هیچ کس در قصه غریب نیست.»
نه تنها خان زاده بل افراد زیادی سرنوشت مشابه او را دارند.
شهنواز، کارگر، می گوید:«به ملت افغانستان یک کار بار پیدا شود و صدای ملت افغانستان شنیده شود؛ مردم چی بخورند.»
کمیته بین المللی نجات می گوید که اگر گام های جدی برای بهبود اوضاع اقتصادی در افغانستان برداشته نشوند مردم افغانستان با چالش های بیشتر از این رو به رو خواهند شد.